เซต รักร้าย

ความอดทนของทุกคนมีขีดจำกัดเสมอแต่จะอดทนมากขึ้นถ้าเป็นเรื่องของคนรัก เธอก็เป็นอีกคนที่อดทนต่อความเจ็บปวดเพราะความรัก มันเหนื่อยมากนะที่อยู่กับคนที่ไม่รู้ว่าเขาจะหยุดเมื่อไร หรือจะเห็นว่าเธอเป็นของตายที่ไม่มีทางไปไหนได้เลยไม่รักษาความรู้สึกที่มีให้

เธอชื่ออริเรียนปีสี่ คณะนิเทศศาสตร์ มีแฟนชื่อลีโออายุยี่สิบหกปี เราคบกันมาได้หนึ่งปีแล้วแต่วันนี้อาจจะเป็นวันสุดท้ายที่เราจะคบกันก็ได้!

“เฮ้! อริมานานยังรึยัง?”

ลีโอมาแล้ว เธอเป็นคนนัดเขามาเองแหละ หน้าลีโอตอนนี้เธอยังไม่อยากจะมองเลยด้วยซ้ำ แต่ก็ต้องฝืนหันไปยิ้มให้ ที่ลำคอลีโอมีแต่รอยแดงช้ำจางๆแต่ไม่ใช่เธอเป็นคนทำมันขึ้นมา แล้วนี่ก็ชัดว่าสิ่งที่เธอคิดมาควรเกิดขึ้นตั้งนานแล้ว

“นั่งสิ ฉันมีเรื่องจะคุยกับด้วย” เธอจะให้โอกาสลีโออีกครั้งที่จะพูดความจริง

“ทำไมเครียดจังว่ะ” สถานการณ์มันแปลกๆนะวันนี้

“เมื่อคืนนายไปทำอะไร กับใคร ที่ไหน” เธอเกลียดตัวเองที่เสียงสั่นแบบนี้ที่สุด

“ฉันก็อยู่คลับเกรย์วูฟไง ไม่มีอะไรหรอกน่าอย่าคิดมาก”

ลีโอโกหก!!

เมื่อคืนเขาไปปาร์ตี้แล้วก็หิ้วผู้หญิงกลับคอนโด!

เธอบังเอิญเข้าไปหาพอดี แต่พอเปิดห้องเข้าไปก็เห็นแต่เสื้อผ้าตั้งแต่โซฟาจนทำใจเปิดประตูห้องนอนลีโอ ผู้หญิงสองคนอยู่บนเตียง เธอไม่คิดว่าลีโอจะมั่วขนาดนี้ ไม่เคยคิดเลยจริงๆ

“นายโกหก!”

“เปล่าเว้ย! โทรหาเพื่อนฉันก็ได้”

“ฉันเห็น! ฉันไปคอนโดนายเมื่อเช้า”

“ห่ะ!! ที่รักฟังฉันก่อนนะ”

“หยุดแก้ตัวสักทีเถอะ ฉันให้โอกาสมากี่รอบแล้วลีโอ!” ถ้าให้นับคงก็ไม่ถ้วนหรอก และแน่นอนว่าความเสียใจก็มากเช่นกัน

“ฉันก็เป็นอย่างนี้อยู่แล้วเมื่อไรเธอจะชินว่ะ!”

“ขอโทษที่รับไม่ได้นะ เรา…” คือจะให้เธอชินกับพฤติกรรมมักมากอย่างนี้ให้ได้เลยเหรอ? แล้วล่ะได้อะไรกลับมาคืนบ้างนอกจากเสียใจซ้ำซากจำเจอยู่แบบนั้น

เธอพอกับเขาแล้ว

เจ็บมากจนต้องพอสักทีกับความรักเฮงซวย!

“ก็แค่เนี่ยอย่าเยอะดิ!”

“เราเลิกกัน!!” เธอพูดออกไปน้ำตาสักหยดก็ไม่มีไหล เพราะเธอกลั้นมันไว้ไง เธอต้องไม่อ่อนแอให้ลีโอเห็น

“พูดบ้าอะไรอริ! เราจะเลิกกันเพราะเรื่องแค่นี้?” ลีโอตะคอกกลับมาด้วยความโกรธมาก

“ใช่ เราเลิกกัน”

“เออ! ก็แค่ผู้หญิงคนเดียวเขี่ยหาก็เจอ!”

ลีโอเดินออกมาจากร้านกาแฟขับรถไปที่สนามแข่งแทนเพื่อระบายอารมณ์ เขาขับวนไปมาหลายรอบ เพลงก็เปิดเสียงดังสนั่น แต่คำว่าเลิกยังดังซ้ำๆอยู่ในหัวจนน่ารำคาญ อริบอกเลิกเขาเพราะเรื่องงี่เง่าแค่นอนกับคนอื่นและเขาไม่ได้จริงจังป่ะ

เขายกเธอให้สูงกว่าผู้หญิงทุกคน คอยตามใจเธอแทบทุกอย่าง นี่น่ะเหรอสิ่งตอบแทน! อยากเลิกก็เลิกไปสิระดับเจ้าพ่อสนามแข่งอย่างเขาแค่เขี่ยหาก็เจอแล้ว

“แม่งเอ้ย!!” ผมลงรถเดินเตะฝุ่นระบายอารมณ์

“เฮียลีโอ เฮียเจราลมา” ทิมเดินมาบอกเจ้านาย

“เออ! เปิดเหล้ารอกูเลย”

“เฮียเป็นอะไรเปล่า?”

“เสือก!” เขาด่าแค่นั้นแหละมันก็รีบไปแล้ว ตอนนี้อารมณ์ไม่ดีเว้ยร่างกายอยากปะทะ อยากกระทืบคนให้หายเซ็ง!

เขาขับรถไปเก็บแล้วถึงตามไปห้องนั่งเล่นเฉพาะของเขา พวกมันมาซะครบเลยคงไม่ได้มาสมน้ำหน้ากันใช่ไหม

ช่างแม่งเหอะเขาไม่รู้สึกอะไรอยู่แล้ว!

“มึงเป็นอะไรว่ะ?” เจราลถาม

“กูเปล่าว่ะแค่เซ็งๆ” เขาตอบเสียงแข็ง

“อ๋อเหรอ! กูนึกว่ามึงเฮิร์ทถูกเมียที่ถูกทิ้งซะอีก”

“ไอ้สัตว์ มึงหุบปากแล้วหยุดพูด!!” มันจะตอกย้ำทำห่าอะไรว่ะ เพื่อนเลวฉิบหายเลยว่ะ

“เอ้าไอ้ห่ากูพูดเรื่องจริง!” เจราลขยี้ซ้ำอีก ดูก็รู้ว่าเจ็บมากแต่ปากแข็งไม่ยอมรับอะไรง่ายๆทั้งที่อาการออกหมดแล้ว

“ไทก้ามึงทำห่าไรว่ะ ปัญญาอ่อน!” ตอนนี้หงุดหงิดมากเว้ย ไอ้เหี้ยไทก้าแม่งคุยกับเมียแบบไม่แคร์เพื่อนอย่างเขาเลย ถึงจะเป็นวีดีโอคอลแต่ก็ไม่ชอบเว้ย!

“กูมันคนรักเมียเว้ย! กูต้องคุยตลอด” ไทก้าตอบ

“รายงายตัวเลยรึไงว่ะ!” อยากจะอ้วกว่ะ ปากบอกรักเมียนักหนาแต่ไม่เคยพามาเปิดตัวเลยสักครั้ง

นี่ถ้าเมียกูอยู่จะจูบโชว์เลย แต่..ไม่มีแล้ว!

“มึงรักอริจริงเหรอว่ะ?” เควินถามทั้งที่รู้อยู่แล้วแต่อยากจะดูอาการคนปากแข็งเฉยๆว่าจะไปสุดตรงไหน

“กูว่าแม่งรักจริงว่ะ” เจราลตอบแทน

“ฉิบหายเลยไอ้สัตว์ เสือกโดนทิ้ง!!” เจราลย้ำเพิ่ม

“แดกไปอย่าพูดมากรำคาญ!”

“มึงแค่ไปง้อป่ะ?” ไทก้าแนะนำ

“ไม่! ไม่มีวันหรอกที่กูจะง้ออริหรอก”